ในโลกธุรกิจที่ต้องแข่งขันกันอย่างเร่งรีบ
กับความเหนื่อยล้าที่เกิดจากการใช้ชีวิตอย่างรีบเร่ง
ความสุขอย่างนึงที่ผมพอจะหาได้ คือ “การกิน” ครับ

“ไปกิน MK กัน” เพื่อนผมเอ่ยขึ้น
ในวันหนึ่งที่เราเจอกัน
เมื่อไปถึงร้าน และได้โต๊ะเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
ไม่กี่อีดใจหลังจากนั้น เพื่อนผมก็สั่งไม่ยั้ง จน
กรรมการ(พนักงาน)กดแต้มให้แทบไม่ทันเลยทีเดียว
ตั้งแต่ ” หมูสามอย่าง, กุ้งสุด, เนื้อปลา, ตับหมู,
เห็ดเข็มทอง,.. … .. . . . . . . . . . “
ปิดท้ายด้วย “เป็ดเล็ก 1 ” เพื่อนผมมันท่องได้ขึ้นใจ
แบบไม่ต้องเปิดเมนูเลยครับ คล่องมั่กๆ
พออาหารสดที่สั่งไว้เมื่อครู่มาถึง
“โอ้วแม่เจ้าาาา” ผมอุทานในใจ
เพื่อนมองหน้าผม แล้วพูดขึ้นอย่างชัดถ้อยชัดคำ ว่า
“เราเชื่อในศักยภาพของเพื่อน” !!!!! ดูมัน….
เรานั่งกินกันไปคุยกันไป นี่คงเป็นมื้ออาหารธรรมดา
ตามประสาเพื่อนที่ไม่เจอกันระยะหนึ่งจะกินด้วยกัน …
ถ้าไม่มีพนักงานรูปร่างหลากไซส์ ทั้งชายหญิง
เดินกระจายตัวไปตามทางเดินของร้าน และ …

ใครดูแต่รูปไม่สะใจ จะไปดูคลิปวีดีโอเต็มๆ เชิญครับ
Happy Time

ยอมรับว่าได้ดูมาหลายรอบละครับ
และในทุกรอบก็รู้สึกได้ถึงความยินดีและเต็มใจ
“เสิร์ฟความสุข” ให้กับพวกเรา
ผ่านรอยยิ้มและท่าทางที่คล่องแคล่ว ดูเป็นธรรมชาติ
ของพนักงานทุกคน

มื้อนั้นนอกจากจะได้พบปะเพื่อนเก่าแล้ว
ต้องบอกว่า อิ่มกาย สบายอารมณ์ไปเต็มๆ
นับเป็น “ช่วงเวลาแห่งความสุข” จริงๆครับ

ผมว่าการอ่านบล็อก ไม่ต่างอะไรกับการดูหนัง
ที่นำแสดงโดยตัวอักษร แสดงสมทบด้วยภาพ
และเสียง ประกอบกัน

บ่อยครั้งครับ ที่ผมได้ตีตั๋ว ท่องเที่ยว เรียนรู้
และรู้สึกมีส่วนร่วมไปกับชีวิตของผู้คน
ผ่านข้อความ ภาพถ่าย สไลด์ วีดีโอ หรือบทเพลง

และวันนี้ ผมจะเริ่มฉายหนังของผม
ให้พวกคุณได้ชมกันบ้างล่ะ
Based on True Story เชียวนะครับ