“ปีหนึ่ง ฟังคำเรียกแถว
แถวตอนเรียงห้า ปฏิบัติ”

“เฮ้ 1 .. 2 ..”
“เสร็จรึยัง”
“6 .. 7 .. 8 ..”
“เร็วๆหน่อย” “จะนับกันไปถึงไหน”
” … 11 เสร็จแล้วครับ”

ผมกำลังชวนทุกท่านนึกถึงวันเก่าๆนิดหน่อยครับ
หวังว่าจะย้อนกลับไปกันไม่นาน

กิจกรรมที่ถือว่าเป็นภาระอันยิ่งใหญ่
ของผม (ในตอนนั้น) คือการประชุมเชียร์ครับ

เป็นหนึ่งในกิจกรรมรับน้องใหม่
ที่ต้องเตรียมตัวกันตั้งแต่ยังไม่ประกาศผล
เอ็นทร้านซ์กันเลยทีเดียว
กว่า 1 เดือนของกิจกรรม (ในปีที่ผมเรียน
ปัจจุบันทราบว่าลดเหลือเพียง 1 สัปดาห์)
ทุกคนจะต้องร่วมพูดคุย แก้ปัญหาตลอดเวลา

บางเหตุการณ์ถูกหยิบยกมาเป็น
ประเด็นร้อนประจำวัน แล้วแต่ว่าเรื่องไหนจะ
ขัดกับหลัก “นักศึกษาไทย ในอุดมคติ”
มากกว่ากัน เป็นหลักคิด ที่ตั้งใจจะปลูกฝังให้แก่
น้องๆ ผ่านน้ำเสียงที่ดูกระด้าง
ภาษาที่ใช้ ไม่ได้ผ่านการขัดเกลาหรือปรับแต่ง
ให้สุภาพมากนัก แทรกด้วยคำประชดประชัน
และการออกคำสั่งให้ออกกำลังกาย
เล็กๆน้อยๆ (แต่บ่อยๆ) ในบางครั้ง
โดยยึดการใช้เหตุผลมากกว่าอารมณ์
…

แล้ววันสุดท้ายก็มาถึง เป็นอย่างนี้ทุกปีครับ
เมื่อเพลง”วิญญาณ” ถูกขับร้อง
จากน้องๆนักศึกษาชั้นปีที่ 1
กับการตอบรับจาก รุ่นพี่ในปีอ่ืนๆ ที่ยืนล้อมรอบน้องๆ
ด้วยความเต็มใจ … แล้วทุกอย่างก็สิ้นสุดลง
เป็นการต้อนรับ นักศึกษาใหม่อย่างเป็นทางการ

เรื่องใหญ่ในวันนั้น
เมื่อมองย้อนกลับไปในวันนี้
วันที่หลายฝ่ายถามถึงความถูกต้องและเหมาะสม
ถึงเรื่องมันอาจจะไม่ใหญ่เท่าเก่า
แต่ก็เป็นประสบการณ์ที่ยินดีจะบอกเล่า
อย่างไม่มีวันลืมเลยทีเดียว

“ปีหนึ่ง ฟังคำเรียกแถว
แถวตอนเรียงห้า ปฏิบัติ”

“เฮ้ 1 .. 2 .. .. 11 เสร็จแล้วครับ”

ประโยคที่คุ้นหู กับเสียงร้องที่คุ้นเคย
ไม่แน่นะ..ปีหน้า…เราอาจจะได้ยินมัน อีกครั้งก็ได้