เรื่องในวันนี้เริ่มต้นที่ วันนึงผมขับรถไปแถวพระราม2
ในช่วงเย็น การจราจรก็คับคั่งเป็นปกติครับ
แล้วสมองผมก็สั่งการ ไปหาอะไรกิน “ย่านเก่า”ดีก่า
ย่านเก่าของผม ไม่ใช่ย่านที่มีวัฒนธรรมอันยาวนาน
อย่างเยาวราชหรือพลับพลาชัย แต่เป็น ย่านเก่า
เมื่อคราวเรียน ป.ตรี ที่มหาลัยชื่อดังแห่งหนึ่งย่าน
ประชาอุทิศต่างหากล่ะ

เท่าที่จำความได้ในตอนนั้น หลังเลิกเรียน
ผมและเพื่อนๆ ก็ไม่ค่อยจะกลับบ้านกันหรอก
ดีดกีตาร์ เตะบอล รำพัด ไปตามเรื่อง
พออาทิตย์ลาลับ ท้องก็เริ่มร้อง “ไปหาข้าวกินกัน”

ในบริเวณหน้ามหาลัย มีร้านให้เลือกเยอะครับ
พวกเราก็กินสลับๆกันไป แต่ร้านดังๆในหมู่พวกผม
จะมีไม่กี่ร้าน แต่ละร้านมีวัตถุประสงค์ชัดเจน
เช่น ฮอทแอนด์คูล ไว้ดูบอล แคนทีน กินหนมปัง
กะดูหญิง ดึกๆต้องร้านรู(พรนมสด) ส่วนที่ฮิตสุดๆ
ของภาคเราในตอนนั้น เป็นร้านน้องโบครับ
ไปทำไมน่ะหรือ? น้ำที่นี่มีไว้ดื่มให้ลืมคำถามครับ

อีกร้านที่อดนึกถึงไม่ได้ ยิ่งในช่วงปีหลังๆกินบ่อยมาก
จนรู้สึกเลยว่า อาหารอีสาน คืออาหารประจำชาติ

ร้านที่ผมกิน แรกเริ่มเดิมที เป็นร้านเล็กๆ ตั้งอยู่หน้า
มินิมาร์ท ก่อนถึงซอยประชาอุทิศ30 ซัก 50เมตรได้
ขายอาหารอีสาน รวมถึง ต้มยำและสารพัดยำทั้งหลาย
วันเวลาผ่านไป กิจการก็ดีขึ้นเป็นลำดับ
ส่วนนึงเค้าคงต้องขอบคุณพวกผมนะนั่น กินมัน
อาทิตย์ละ 3 วันอย่างน้อย วนไปในแทบทุกเมนู
จากแผงเล็ก สู่ห้องแถว 1คูหา+โต๊ะเสิรมริมฟุตบาท
มาคราวนี้ หลังจากห่างหายไปหลายปี กลายเป็นร้าน
ส้มตำโคราช ขนาด 2 คูหา แถมอยู่ฝั่งตรงข้ามซะงั้น

ผมเลือกร้านนี้ล่ะครับ คิดได้อย่างนั้นก็พาตัวเอง
เคลื่อนเข้าสู่เป้าหมายในบัดดล

มาถึงร้าน กว้างขวางทีเดียว ไม่รอช้าเข้าไปนั่งทันที
เจ้าของร้านเห็นหน้าแล้วยิ้มๆแฮะ สงสัยจะจำได้
“ตับหวาน ส้มตำทะเล ต้มยำรวมมิตร ไก่ทอด”
ผมสั่งทันที ตามด้วยน้ำเย็นๆ และข้าวอีกเล็กน้อย

รสชาดอาหาร อร่อยครับ เป็นรสชาดที่คุ้นเคย
ไก่ทอดเนื้อนุ่ม ต้มยำรวมมิตร ส้มตำรสเยี่ยม
ที่ไม่หวานเจี๊ยบ เค็มปี๋ หรือเปรี้ยวปริ๊ดสส
รสจัดว่ากลมกล่อมเลยทีเดียวเชียว แต่ทีเด็ดของวันนี้
ในความคิดผม ตับหวานครับ ตับนุ่ม สุกกำลังดี
ไม่มีกลิ่นคาวหรือรสขม สุดยอดดดดดดด
ไปกินที่ไหนก็ไม่รู้สึกชอบเท่ารสชาดของที่นี่ จริงๆนะ

อิ่มไปอีกมื้อครับ กับ ย่านเก่า ที่คุ้นเคย
ถ้าคราวหน้า ผ่านมา และเวลามี คงได้ไปเยี่ยมเยียน
กันอีก แล้วจะมายั่วน้ำลายให้อ่านกัน

ว่าแต่รอบนี้ ยั่วน้ำลาย สำเร็จมั้ยครับท่านผู้ชม