สวัสดีครับ

ในวัยใกล้ “ฮาล์ฟ-แซยิด” ของผม
การอ่านนิทาน ช่างเป็นกิจกรรมที่ห่างไกลจากชีวิตประจำวัน
อันปกติ ยิ่งถ้าพูดถึงนิทานอีสปด้วยแล้ว เหมือนถูกแยกออก
จากเส้นทางชีวิตประหนึ่งถนนที่วิ่งขนานกัน ตั้งแต่ขายังก้าว
ไม่พ้น วัยประถมเลยทีเดียว

เอาล่ะ เรามารื้อค้นลิ้นชักความทรงจำกันซักนิด
ด้วยนิทานอีสปเรื่องนี้ ที่เชื่อว่าน่าจะติด Top5 ในใจคุณๆ

กระต่ายกับเต่า

ทีนี้ .. ผมพูดถึงเรื่องนี้ทำไม?
นั่นสิครับ ผมก็ไม่รู้เหมิือนกันว่าทำไมจู่ๆวันนึง
ผมก็นึกถึงนิทานเรื่องนี้ หากแต่ตัวละครที่ผุดขึ้นมา
ในห้วงความคิดหนึ่งนั้น กลับถูกเปรียบเทียบอย่างน่าสนใจ
และก็แฝงด้วยความน่าละอายต่อตัวเองอยู่ไม่น้อย

แวบหนึ่งในความคิดนั้น กระต่ายคือปริมาณงานที่เข้ามา
และเต่าคือเวลาที่มีครับ

ต่อจากนั้น การดำเนินเรื่องก็เหมือนเดิมเป๊ะ …
ผมมักเริ่มทำงานด้วยความรีบเร่ง กลัวไม่ทันเวลา
แน่ล่ะการทำอะไรเร่งๆก็อาจมองข้ามรายละเอียด
บางอย่างไปบ้าง เร่งทำแบบหามรุ่งหามค่ำจนเกือบเสร็จ
แต่แล้ว เมื่อเห็นเส้นชัยรำไรอยู่ข้างหน้า และเห็นเวลา
ค่อยๆคลานตามอยู่ข้างหลังไปอีกหลายๆช่วงตัว

กระต่ายอย่างผมก็หยุดพัก จะด้วยความเหนื่อยล้า
หรืออะไรก็สุดแท้แต่ และจะกลับมาทำงานจน
เสร็จสิ้นถึงเส้นชัย ตอนเวลาจวนเจียนแทบทุกครั้งไป

บางครั้งวิ่งชนะตามคาด แต่ก็ไม่น้อยที่วิ่งแพ้

ดูดิครับ ทั้งที่เรื่องชะล่าใจแบบกระต่าย และเรื่อง
ความพยายามอันยิ่งใหญ่แบบเต่า ถูกพูดกรอกหูกันมา
ไม่รู้เท่าไหร่ อีกทั้งในใจ คิดตลอดเวลา ว่าอีสปเป็น
เรื่องของเด็กๆ

แต่แว๊บบบบบบบ นึง ที่คิดถึงเรื่องนี้
ต่อมความละอาย ที่ปกติถูกซ่อนไว้ในสวนลึก
กลับผุดขึ้นมาแหงนหน้าสู้แดดได้ ซะงั้น …

เล่าถึงตอนนี้ ปกติแล้วต้องปิดท้ายด้วย
“นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า …” แต่ผมว่า
ตอนนี้พวกคุณคงรู้กันหมดแล้วล่ะ เนอะ

แล้วพบกันใหม่

ที่ร้านกาแฟสีเขียว ใจกลางเมือง
ทุ่มนิดๆ .. รถติด และยังไม่อยากกลับบ้าน

ผมห่างหายจากการบอกเล่าเรื่องราว
ความคิดต่างๆ ผ่านที่แห่งนี้ไปนานเลยทีเดียว
ถ้าเปรียบชีวิตเป็นดังละครโรงใหญ่
จากที่เคยมีเวลาอยู่นิ่งๆมองดูคนอื่นๆ
เล่นอย่างเข้าถึงบทบาท วันนึงก็กลับกลาย
ต้องเล่นบทชีวิตของตัวเอง ด้วยจังหวะ
ที่แทบจะไม่ได้หยุดหายใจ ซะเอง …
เขียนซะยาว สรุปว่า “ไม่มีเวลา”
นั่นล่ะครับ ข้ออ้างของผม

จริงๆนาทีที่กำลังเขียนอยู่นี่ก็ไม่ได้มีเวลาว่าง
หรือได้กลับไปนั่งสวมบท “คนดู” เหมือนที่
เคยหรอกครับ แต่การลุกขึ้นมา คิดๆ เขียนๆ
อีกครั้งคราวนี้ คงต้องบอกว่า เป็นการ
กลับมาฝึกฝน น่าจะถูกต้องกว่า
อย่างนึงที่อยากจะบอกให้รู้ ผมไม่ได้ชอบ
เขียนบทความแบบนี้นักหรอกครับ
หลายคนที่ได้พูดคุยกับผม อาจเคยได้ฟัง
เหตุผลหรือคำตอบ ของคำถามที่ว่า
“งั้นคิดยังไง ถึงเขียนบล็อค?” มาบ้าง

เรื่องของเรื่องคือ เมื่อหลายปีก่อน
ผมได้พูดคุยกับ Senior ท่านนึงที่กรุณา
สั่งสอนผมตั้งแต่ผมเริ่มทำงานใหม่ๆ
ท่านถามว่า”คุณเขียนไดอารี่ หรือบทความมั้ย ?”
“ไม่ครับ ทำไมเหรอ” ผมตอบกลับแบบ งง งง
“คุณน่าจะลองเขียนดู นอกจากจะเอาไว้
เตือนความจำแล้ว มันเป็นการรวบรวมและ
ส่งผ่านความรู้ของคุณไปสู่อนาคตด้วย”
ผมตามพี่คนนั้นไม่ทันหรอกครับ บอกตามตรง
หลังจากนั้นอีกพักใหญ่ ผมถึงเข้าใจ

การเขียนบันทึกเรื่องราว อาจดูไม่ยากอะไร
แต่การเขียนให้คนอื่นอ่านแล้วเข้าใจนั้น
ไม่ง่ายครับ ต้องลำดับความคิด ลำดับ
การนำเสนอ บอกเล่าให้ไม่ซับซ้อนจนเกินไป

นี่ล่ะครับ ที่มาของการบ่นแบบบ้าๆบอ
( Crazy Blah Blah … ) ของผม

ในขณะที่กระบวนการเขียนเป็นการฝึกฝน
เรื่องราวทั้งหมด คงเหมือนเป็นผลพลอยได้

ผมจะพยายามนำ “ผลพลอยได้”
มาให้อ่านบ่อยๆละกันนะครับ

อ่านรู้เรื่องหรือไม่ยังไง บอกกันได้นะครับ
แล้วพบกันใหม่

ตั้งชื่ออย่างนี้ แน่นอนครับ พาไปกินอีกละ

ผมเห็นร้านกาแฟร้านนี้ ก่อนหน้านี้ไม่กี่วันครับ
ตอนนั้นผมมีนัดลูกค้าไปคุยงานที่ร้านกาแฟอีกแห่งใน
ปั๊มหอย ก่อนถึงซอยอารีย์ไม่กี่เมตร หลังปัํมกะกำแพง
ร้านนี้เค้าติดกันครับ เห็นจากด้านนอกเป็นบ้าน 2 ชั้น
ดูเป็นไทยๆ เข้ากันกับชื่อ แต่งร้านด้วยป้ายไฟ สีส้มดำ
สะดุดตา โดยเฉพาะช่วงหัวค่ำ เลยตั้งใจว่า
วันนึงจะไปเยี่ยมเยียนซักหน่อย

แล้ววันนั้นก็มาถึง
ตื่นมาเกือบเทืี่ยงในวันอาทิตย์
งานการก็ไม่อยากทำ เลยไปแรดที่จตุจักรซะหน่อย
เดินเล่นจนเหงื่อซึมได้ที่ พอจะกลับก็นึกได้ว่าอยู่ใกล้ๆ
ซอยอารีย์ งั้นลองแวะไปวาวี ท่าจะดี

ผมมีข้อมูลของร้านแค่ เห็นได้จากริมถนน แค่นั้น
แต่ก็หาไม่ยากนะครับ อย่างนึงที่ไม่รู้มาก่อน คือซอย
อารีย์ 1 เนี่ย ร้านกาแฟของโปรดผมเพียบเลย
อ่อ ซอยอารีย์ 1 เป็น วันเวย์นะครับ และแต่ละร้านที่ว่า
เพียบบเนี่ย ไม่มีที่จอดรถทั้งนั้น การหาที่จอดข้างทาง
คงต้อง สังเกตุให้ดีและตัดสินใจให้ไวครับ
เพราะถ้าขับเลยไปล่ะก็ ตัดเข้าราชครู ออกพหลโยธิน
วนเข้าซอยอารีย์อีกรอบ แหงมๆ

จอดรถได้เรียบร้อย เข้าร้านดีกว่า
อย่างแรกที่เห็นคือสวนหน้าบ้านครับ สวนถูกจัดวาง
ด้วยโต๊ะหลายรูปแบบรองรับผู้คนทั้งแบบมาเป็นคู่
มาเป็นแก๊ง มีศาลาไม้เล็กๆในสวนด้วยนะครับ

เข้ามาในร้าน จัดแบบบ้านๆ เปิดเพลงเบาๆ
กลิ่นหอมกาแฟบดโชยมาเอื่อยๆ
ทุกครั้งที่ผมไปร้านไหนเป็นครั้งแรก ผมมักจะถาม
พนักงานที่ร้านครับ และครั้งนี้ก็เหมือนกัน
“มีเครื่องดื่มอะไรแนะนำผมบ้าง”
“พี่ชอบทานกาแฟเข้มมั้ยครับ”
“ทานครับ”"งั้นไม่เอสเพรสโซ่ก็อินทนนท์”
ผมเลือกทานอินทนนท์ปั่นครับ ราคาแก้วละ 75 บาท
รสชาดก็โอเคนะครับ ไม่หวานมาก กลิ่นหอมดี
มีบอดี้กาแฟตามสมควร ไม่ได้เข้มมาก แต่ก็ไม่ใส
(แต่ถ้าเข้มมากในร้าน เข้มระดับนี้ ส่วนตัวคงทาน
เมนูอื่นไม่ได้ – เกรงจะอ่อนไป และไม่ชอบ)

วาวีเป็นชื่อดอยครับ อยู่เชียงใหม่ ที่นี่ขึ้นชื่อเรื่องกาแฟ
อยู่แล้วล่ะ ได้ยินว่าเปิดแฟรนไชส์ร้านกาแฟมานานละ
เพิ่งได้ลอง วันนี้เลยสมใจพอสมควร

ที่นี่มี 2 ชั้นครับ ชั้นล่างให้บริการอินเตอร์เน็ต ด้วย
เครื่อง iMac ขนาด 20 นิ้ว 2 เครื่อง และระบบ
Wireless Internet พร้อมสรรพ ใครจะใช่้ก็ซื้อ
ชั่วโมง ได้ที่เค้าเตอร์เลยครับ โดยรวมร้านนี้ ร้านสวย
กาแฟมีรสชาด บรรยากาศดี ดนตรีไพเราะ แหล่มครับ

ตอนที่มาเค้ามีเล่นดนตรี Acoustic เล่นอยู่ที่สวน
ด้วยครับเป็นกีต้าร์ กับทรัมเป็ต แปลกไปอีกแบบครับ

กลับมาที่เรื่องระหว่างการเดินทางของผมต่อครับ
การเดินทางไปกึงธุระกึ่งเที่ยวของผมในครั้ังนี้
ผมมีโอกาสทานอาหารหลายอย่างเลยครับ
เริ่มที่อาหารขึ้นชื่อของที่อุดรนี่ ว่ากันว่าใครมาที่นี่
ต้องทาน ขนาดนั้นเลย ไหนๆ ขอลองหน่อยดี๊ ~~~

ผมต้องใช้ความพยายามอย่างมากครับกว่าจะได้ทาน
อาหารเมนูนี้ ไม่ใช่ลำบากเรื่องสถานที่หรืออะไรหรอก
แต่ว่าเค้าขายกันตอนเช้าครับ แล้วไอ้ผมเนี่ยมันตื่นเช้า
เป็นกะเค้าซะที่ไหนล่ะ งานนี้ต้องใช้บริการทั้ง
นาฬิกาปลุก ทั้งโทรศัพท์มือถือปลุกเลยทีเดียว

เป้าหมายของผมเช้านี้อยู่ที่ร้าน ไข่กระทะเลิศรสครับ
ร้านนี้ตั้งอยู่หัวมุมถนนโพศรี ตรงข้ามทุ่งศรีเมืองครับ

ไอ้ไข่กระทะที่ว่านี่จริงๆแล้วก็คือ ไข่ดาวร้อนๆโรยด้วย
หมูสับ หมูยอ กุนเชียง เวลาเสริฟ มาพร้อมขนมปัง
อบกรอบคล้ายฮอทดอก

สนนราคาของมื้อนี้ ไข่ 2 กาแฟร้อน 1 เย็น 1
ขนมปัง 2ทั้งหมด 70 บาทครับ

จากนั้นในช่วงบ่าย ผมนัดทานข้าวกับเพื่อนคนนึงครับ
ไม่เจอกันซัก หลายปี เธอกลับมาช่วยงานที่บ้านครับ
เนื่องจาก การงานที่รับผิดชอบอยู่ จึงทำให้การเข้า
กรุงเทพในแต่ละครั้ง กลายเป็นเรื่องใหญ่มาก
สำหรับเธอ พอผมโทรไปบอกว่า ตอนนี้ผมอยู่อุดร
น้ำเสียงเธอดูจะดีใจอยู่ไม่น้อย
ร้านที่เรานัดกันนี่ การเดินทาง เราจะขับรถโดยใช้ถนน
เลี่ยงมืองอุดร มุ่งหน้าไปจังหวัดหนองคาย วิ่งไปซัก
อึดใจ เราก็จะพบกับแยกหนองผือ
ที่นั่นเราจะพบร้านอาหารอยู่หัวมุมของแยกชื่อ
ร้านกาฬสินธ์ ร้านใหญ่พอดูเลยครับภายในร้าน จะมี
บึงขนาดใหญ่ ด้านนึงของบึง จะเป็นร้านกาแฟ
บรรยากาศค่อนข้างดี (ซึ่งหาได้ไม่ง่ายเลยในจังหวัดนี้:
ความเห็นส่วนตัว) ถัดไปเป็นตัวอาคารขนาดใหญ่
ภายในมีโต๊ะไว้คอยบริการ บริเวณที่เหลือ รอบบึง
จะเป็นศาลาเล็กๆ จัดเป็นซุ้ม ไว้รองรับ
กลุ่มลูกค้าที่ต้องการความเป็นส่วนตัว

ผมเลือกนั่งซุ้มที่ว่านี่ล่ะคัรบ
ในซุ้มจะมีเสื่อปูไว้ให้เรานั่ง เหยียดแข้งขาได้
สบายๆ ร้านขนาดใหญ่ ซุ้มที่นั่งก็ห่างไกลจากครัว
แล้ววิธีสั่งอาหารล่ะ ..ฮะฮ่าา ที่นี่เค้าใช้วิธีแบบบ้านๆ
เลยครับ “ตีเกราะเคาะไม้” แป๊บบเดียวก็มีพนักงาน
ขี่จักรยานมาคอยบริการให้ สะดวกมาก

มาดูที่อาหารกันบ้าง มาที่นี่เค้ามาทานกุ้งเผา กับพวก
อาหารทะเลกันครับ กุ้งใหญ่ ตัวขนาดกลางๆ ไม่ต่าง
อะไรกับที่หาทานได้ในกรุงเทพ แต่สดมาก
กัดไปแต่ละคำ สุดจะบรรยาย

ที่สั่งไปอีกก็มียำรวมมิตรครับ เมนูนี้เด็ดครับ น้ำยำ
กลมกล่อมมากๆ ไม่เผ็ดเกินไป ได้ทั้งเปรี้ยวหวาน
เค็มเผ็ด ครบทุกรสทีเด็ดอีกอย่างของจานนี้คือ
หอยแมลงภู่ครับ ผมไม่เคยทาน หอยแมลงภู่ที่ไหน
อร่อยเท่าที่นี่มาก่อน จริงๆนะ เค้าปรุงหอยมาอย่างไร
ไม่ทราบ แต่เนื้อหอยยังสีข่วๆอยู่เลย ไม่ใช่สีส้มๆ
อย่างที่เคยกิน แถมไม่มีกลิ่นคาวซักนิด (หรือเป็น
หอยดอง ??)ไม่รู้ล่ะ แต่อร่อยมากครับ
เมนูอื่นๆก็ปกติครับ
งานนี้นอกจากอาหารถูกปากแล้ว การได้พบเพื่อนที่
ไม่ได้พบกันมานานก็เป็นอีกสิ่งที่ประทับใจมากครับ

พูดถึงเธอซักหน่อย เพื่อนผมยังคงร่าเริ่ง น่ารัก
เหมือนเดิมครับ ออกจะติงต๊องเล็กๆ ตามสไตล์เธอล่ะ
ในครั้งนี้สิ่งที่เห็นถึง ความเปลี่ยนแปลงคือภาษาครับ
เดี๋ยวนี้ เธอพูดลาวได้คล่องมาก พูดไทยได้นิโหน่ย
และพูดภาษาอังกฤษไม่ได้เลยล่ะครับ ฮาาาา

ไปดีกว่า แล้วเจอกันโอกาสหน้า ลาล่ะเด้อ