ปีที่ผ่านมา นับเป็นปีที่มีความเปลี่ยนแปลงกับชีวิตผมไม่น้อย
ในแง่การทำงาน ผมมีโอกาสได้ทำงานในสเกลที่ใหญ่ขึ้นมาก
ได้ประสานงานกับลูกค้าชาวต่างชาติด้วยตนเอง
โดยไม่ผ่านล่ามเป็นครั้งแรกๆ.  กับครอบครัว
ได้มีโอกาสพาแม่และญาติๆไปพักผ่อนต่างจังหวัดหลายครั้ง
รวมถึงปลายปี มหกรรมหนีน้ำ ได้ลองไปใช้ชีวิต
ในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย กว่า 40 วัน ได้ลองไปทริปทำบุญ
กับแก๊งค์แม่และชาวคณะทำบุญของเค้า ได้เข้าคอร์ส
เรียนการพัฒนาตนเอง NLP ที่เรียนด้วยภาษาอังกฤษ
ทั้งคอร์ส สอนโดยคนต่างชาติ ซึ่งไม่เคยคิดมาก่อนว่า
ชีวิตนี้จะไปเรียน เพราะหัวข้อที่เรียนก็ไม่ได้เกี่ยวข้อง
โดยตรงกับงานที่ทำหรือเรื่องที่สนใจ และเชื่อเสมอว่า
ตัวผมเอง พูดและฟังภาษาอังกฤษไม่ได้ แต่แล้วคอร์สนี้
กลับเปลี่ยนชีวิตผม ทั้งความคิด และการกระทำ
ได้อย่างน่าแปลกใจ

เรื่องราวที่เกิดขึ้นมากมายในหลายด้านของชีวิต หาก
จะสรุปรวมสั้นๆ คงเป็น ขอบคุณตัวผมเอง ที่เปิดโอกาส
ให้ผมได้ลองในสิ่งที่ไม่เคยทำ ขอบคุณที่กล้าที่จะออก
จาก Comfort Zone ที่แสนสบายและปลอดภัยสุดๆ
ขอบคุณจริงๆ

ผลที่เกิดจากการลองทำสิ่งใหม่ๆ บ้างได้ผลดีเกินคาด
บ้างตามคาด แต่ไม่น้อยที่ได้ผลไม่เป็นไปอย่างที่คิด
ขอบคุณทุกข้อบกพร่องที่ทำให้เรารู้ว่า โอกาสครั้งหน้า
เราต้องระวังอะไรเป็นพิเศษ สิ่งที่น่าพัฒนาเพิ่มเติมคือ
ตระหนักเสมอว่า Intention และ Behavior ควรจะ
เป็นไปในทางเดียวกัน เพราะบ่อยครั้งที่พฤติกรรมที่ผม
แสดงออก สวนทางกับความตั้งใจอย่างสิ้นเชิง

ดังนั้นในปีใหม่ที่จะมาถึง ถ้ายังคงให้โอกาสตัวเองได้เรียนรู้
ในสิ่งใหม่ๆ ด้วยพฤติกรรมที่แสดงออกถึงความตั้งใจที่ดี
ผลลัพธ์ที่เกิดขึ้น เชื่อแน่ว่า ต้องเป็นแีกปีที่น่าพอใจ
อย่างแน่นอน

สำหรับผู้อ่านทุกท่าน
ถ้าอยากได้ในสิ่งที่ไม่เคยได้
ต้องลองทำในสิ่งที่ไม่เคยทำ

ลองให้โอกาสตัวเองกันดูนะครับ
สวัสดีปีใหม่ครับ

ในวัยใกล้ “ฮาล์ฟ-แซยิด” ของผม
การอ่านนิทาน ช่างเป็นกิจกรรมที่ห่างไกลจากชีวิตประจำวัน
อันปกติ ยิ่งถ้าพูดถึงนิทานอีสปด้วยแล้ว เหมือนถูกแยกออก
จากเส้นทางชีวิตประหนึ่งถนนที่วิ่งขนานกัน ตั้งแต่ขายังก้าว
ไม่พ้น วัยประถมเลยทีเดียว

เอาล่ะ เรามารื้อค้นลิ้นชักความทรงจำกันซักนิด
ด้วยนิทานอีสปเรื่องนี้ ที่เชื่อว่าน่าจะติด Top5 ในใจคุณๆ

กระต่ายกับเต่า

ทีนี้ .. ผมพูดถึงเรื่องนี้ทำไม?
นั่นสิครับ ผมก็ไม่รู้เหมิือนกันว่าทำไมจู่ๆวันนึง
ผมก็นึกถึงนิทานเรื่องนี้ หากแต่ตัวละครที่ผุดขึ้นมา
ในห้วงความคิดหนึ่งนั้น กลับถูกเปรียบเทียบอย่างน่าสนใจ
และก็แฝงด้วยความน่าละอายต่อตัวเองอยู่ไม่น้อย

แวบหนึ่งในความคิดนั้น กระต่ายคือปริมาณงานที่เข้ามา
และเต่าคือเวลาที่มีครับ

ต่อจากนั้น การดำเนินเรื่องก็เหมือนเดิมเป๊ะ …
ผมมักเริ่มทำงานด้วยความรีบเร่ง กลัวไม่ทันเวลา
แน่ล่ะการทำอะไรเร่งๆก็อาจมองข้ามรายละเอียด
บางอย่างไปบ้าง เร่งทำแบบหามรุ่งหามค่ำจนเกือบเสร็จ
แต่แล้ว เมื่อเห็นเส้นชัยรำไรอยู่ข้างหน้า และเห็นเวลา
ค่อยๆคลานตามอยู่ข้างหลังไปอีกหลายๆช่วงตัว

กระต่ายอย่างผมก็หยุดพัก จะด้วยความเหนื่อยล้า
หรืออะไรก็สุดแท้แต่ และจะกลับมาทำงานจน
เสร็จสิ้นถึงเส้นชัย ตอนเวลาจวนเจียนแทบทุกครั้งไป

บางครั้งวิ่งชนะตามคาด แต่ก็ไม่น้อยที่วิ่งแพ้

ดูดิครับ ทั้งที่เรื่องชะล่าใจแบบกระต่าย และเรื่อง
ความพยายามอันยิ่งใหญ่แบบเต่า ถูกพูดกรอกหูกันมา
ไม่รู้เท่าไหร่ อีกทั้งในใจ คิดตลอดเวลา ว่าอีสปเป็น
เรื่องของเด็กๆ

แต่แว๊บบบบบบบ นึง ที่คิดถึงเรื่องนี้
ต่อมความละอาย ที่ปกติถูกซ่อนไว้ในสวนลึก
กลับผุดขึ้นมาแหงนหน้าสู้แดดได้ ซะงั้น …

เล่าถึงตอนนี้ ปกติแล้วต้องปิดท้ายด้วย
“นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า …” แต่ผมว่า
ตอนนี้พวกคุณคงรู้กันหมดแล้วล่ะ เนอะ

แล้วพบกันใหม่

ผมห่างหายจากการบอกเล่าเรื่องราว
ความคิดต่างๆ ผ่านที่แห่งนี้ไปนานเลยทีเดียว
ถ้าเปรียบชีวิตเป็นดังละครโรงใหญ่
จากที่เคยมีเวลาอยู่นิ่งๆมองดูคนอื่นๆ
เล่นอย่างเข้าถึงบทบาท วันนึงก็กลับกลาย
ต้องเล่นบทชีวิตของตัวเอง ด้วยจังหวะ
ที่แทบจะไม่ได้หยุดหายใจ ซะเอง …
เขียนซะยาว สรุปว่า “ไม่มีเวลา”
นั่นล่ะครับ ข้ออ้างของผม

จริงๆนาทีที่กำลังเขียนอยู่นี่ก็ไม่ได้มีเวลาว่าง
หรือได้กลับไปนั่งสวมบท “คนดู” เหมือนที่
เคยหรอกครับ แต่การลุกขึ้นมา คิดๆ เขียนๆ
อีกครั้งคราวนี้ คงต้องบอกว่า เป็นการ
กลับมาฝึกฝน น่าจะถูกต้องกว่า
อย่างนึงที่อยากจะบอกให้รู้ ผมไม่ได้ชอบ
เขียนบทความแบบนี้นักหรอกครับ
หลายคนที่ได้พูดคุยกับผม อาจเคยได้ฟัง
เหตุผลหรือคำตอบ ของคำถามที่ว่า
“งั้นคิดยังไง ถึงเขียนบล็อค?” มาบ้าง

เรื่องของเรื่องคือ เมื่อหลายปีก่อน
ผมได้พูดคุยกับ Senior ท่านนึงที่กรุณา
สั่งสอนผมตั้งแต่ผมเริ่มทำงานใหม่ๆ
ท่านถามว่า”คุณเขียนไดอารี่ หรือบทความมั้ย ?”
“ไม่ครับ ทำไมเหรอ” ผมตอบกลับแบบ งง งง
“คุณน่าจะลองเขียนดู นอกจากจะเอาไว้
เตือนความจำแล้ว มันเป็นการรวบรวมและ
ส่งผ่านความรู้ของคุณไปสู่อนาคตด้วย”
ผมตามพี่คนนั้นไม่ทันหรอกครับ บอกตามตรง
หลังจากนั้นอีกพักใหญ่ ผมถึงเข้าใจ

การเขียนบันทึกเรื่องราว อาจดูไม่ยากอะไร
แต่การเขียนให้คนอื่นอ่านแล้วเข้าใจนั้น
ไม่ง่ายครับ ต้องลำดับความคิด ลำดับ
การนำเสนอ บอกเล่าให้ไม่ซับซ้อนจนเกินไป

นี่ล่ะครับ ที่มาของการบ่นแบบบ้าๆบอ
( Crazy Blah Blah … ) ของผม

ในขณะที่กระบวนการเขียนเป็นการฝึกฝน
เรื่องราวทั้งหมด คงเหมือนเป็นผลพลอยได้

ผมจะพยายามนำ “ผลพลอยได้”
มาให้อ่านบ่อยๆละกันนะครับ

อ่านรู้เรื่องหรือไม่ยังไง บอกกันได้นะครับ
แล้วพบกันใหม่

ชีวิตผมศรัทธาอยู่หลายเรื่องครับ
ทั้งเรื่องศาสนา เรื่องสถาบัน รวมถึงบุคคล
อย่าง Designer หลายๆท่านที่ผมทั้งศรัทธา
และยึดถือเป็นแรงบันดาลใจในการทำงาน
มองไกลตัวซักนิด ในสังคมเราตอนนี้
ในวงสังคมแวดวงการเมือง การปกครอง
การศึกษา เรื่องของศรัทธานี่หลายๆท่าน
ให้ความเห็นว่ากำลังเข้าขั้น “วิกฤติ”
เมื่อคนทุกกลุ่มได้แต่มองในมุมของตัวเอง
เรียกร้องสิทธิของตัวเอง แม้จะรู้ว่าบางเรื่อง
ที่เรียกร้องจะถูกใจ แต่ไม่ถูกต้องตาม
ครรลองครองธรรมก็ตาม

เมื่อไหร่ก็ตามที่เราเริ่มเกิดข้อสงสัยในศรัทธา
เมื่อนั้นเราก็ขาดศรัทธาสิ่งๆนั้นเสียแล้ว
ซึ่งสมองอันขลาดเขลาของผม รู้สึกว่า
ซ่อมศรัทธามันยากกว่าสร้างศรัทธาเยอะครับ

แปลกใจมั้ยครับที่วันนี้ผมหยิบยกเรื่องนี้มา
พูดคุยกัน พอดีผมได้ของเล่นใหม่มาครับ
HP iPaq navigation system มันคือตัวรับ
สัญญาณ GPS แบบบลูทูธครับ ความจริงผม
ได้ตัวนี้มานานแล้วล่ะ แต่ยังไม่เคยได้ใช้งาน
เพิ่งให้พี่ชายเซ็ตโปรแกรมแผนที่ให้ไม่นาน

สำหรับคนที่ไม่เคยใช้ ..
โปรแกรมนี้นอกจากจะแสดงแผนที่ให้ดูแล้ว
ระหว่างการเดินทางไปยังจุดหมาย จะมี
เสียงพูดบอกเราด้วยครับ เช่น
“อีก 1.6 กิโลเมตร เลี้ยวซ้าย”
“อีก 150 เมตร ถ้าเป็นไปได้ ให้กลับรถ
แล้วคงอยู่ทางขวา”

แล้วมันเกี่ยวอะไรกับหัวข้อวันนี้ ?

หลังจากที่ผมได้ใช้งานมาระยะสั้นๆ
ได้มีโอกาสมอบหน้าที่ คนนำทาง ให้
GPS ตัวนี้พาผมไป ผ่านการแปรค่าพิกัด
จากดาวเทียมสูงสุดถึง 12 ดวง ไปยัง
ปลายทางที่ผมเคยได้ยินชื่อ แต่ไม่เคยก้าว
ไปในจุดนั้นมาก่อน สิ่งนึงที่พี่ชายผมแนะนำ
นอกจากพื้นฐานของการใช้โปรแกรมนี้แล้ว
เค้าบอกผมว่า “สำหรับทางที่เราไม่เคยไป
การใช้ GPS ต้องใช้ด้วย ศรัทธา อย่างเดียว
เค้าบอกให้เลี้ยวซ้าย ตรงไป กลับรถ เราก็
ทำตามไป อย่าได้ขาด”

สำหรับผมแล้ว “ศรัทธา” คือ เชื่อมั่นและ
ทำตามอย่างไม่ต้องสงสัยครับ

.

ผมเห็นร้านกาแฟร้านนี้ ก่อนหน้านี้ไม่กี่วันครับ
ตอนนั้นผมมีนัดลูกค้าไปคุยงานที่ร้านกาแฟอีกแห่งใน
ปั๊มหอย ก่อนถึงซอยอารีย์ไม่กี่เมตร หลังปัํมกะกำแพง
ร้านนี้เค้าติดกันครับ เห็นจากด้านนอกเป็นบ้าน 2 ชั้น
ดูเป็นไทยๆ เข้ากันกับชื่อ แต่งร้านด้วยป้ายไฟ สีส้มดำ
สะดุดตา โดยเฉพาะช่วงหัวค่ำ เลยตั้งใจว่า
วันนึงจะไปเยี่ยมเยียนซักหน่อย

แล้ววันนั้นก็มาถึง
ตื่นมาเกือบเทืี่ยงในวันอาทิตย์
งานการก็ไม่อยากทำ เลยไปแรดที่จตุจักรซะหน่อย
เดินเล่นจนเหงื่อซึมได้ที่ พอจะกลับก็นึกได้ว่าอยู่ใกล้ๆ
ซอยอารีย์ งั้นลองแวะไปวาวี ท่าจะดี

ผมมีข้อมูลของร้านแค่ เห็นได้จากริมถนน แค่นั้น
แต่ก็หาไม่ยากนะครับ อย่างนึงที่ไม่รู้มาก่อน คือซอย
อารีย์ 1 เนี่ย ร้านกาแฟของโปรดผมเพียบเลย
อ่อ ซอยอารีย์ 1 เป็น วันเวย์นะครับ และแต่ละร้านที่ว่า
เพียบบเนี่ย ไม่มีที่จอดรถทั้งนั้น การหาที่จอดข้างทาง
คงต้อง สังเกตุให้ดีและตัดสินใจให้ไวครับ
เพราะถ้าขับเลยไปล่ะก็ ตัดเข้าราชครู ออกพหลโยธิน
วนเข้าซอยอารีย์อีกรอบ แหงมๆ

จอดรถได้เรียบร้อย เข้าร้านดีกว่า
อย่างแรกที่เห็นคือสวนหน้าบ้านครับ สวนถูกจัดวาง
ด้วยโต๊ะหลายรูปแบบรองรับผู้คนทั้งแบบมาเป็นคู่
มาเป็นแก๊ง มีศาลาไม้เล็กๆในสวนด้วยนะครับ

เข้ามาในร้าน จัดแบบบ้านๆ เปิดเพลงเบาๆ
กลิ่นหอมกาแฟบดโชยมาเอื่อยๆ
ทุกครั้งที่ผมไปร้านไหนเป็นครั้งแรก ผมมักจะถาม
พนักงานที่ร้านครับ และครั้งนี้ก็เหมือนกัน
“มีเครื่องดื่มอะไรแนะนำผมบ้าง”
“พี่ชอบทานกาแฟเข้มมั้ยครับ”
“ทานครับ”"งั้นไม่เอสเพรสโซ่ก็อินทนนท์”
ผมเลือกทานอินทนนท์ปั่นครับ ราคาแก้วละ 75 บาท
รสชาดก็โอเคนะครับ ไม่หวานมาก กลิ่นหอมดี
มีบอดี้กาแฟตามสมควร ไม่ได้เข้มมาก แต่ก็ไม่ใส
(แต่ถ้าเข้มมากในร้าน เข้มระดับนี้ ส่วนตัวคงทาน
เมนูอื่นไม่ได้ – เกรงจะอ่อนไป และไม่ชอบ)

วาวีเป็นชื่อดอยครับ อยู่เชียงใหม่ ที่นี่ขึ้นชื่อเรื่องกาแฟ
อยู่แล้วล่ะ ได้ยินว่าเปิดแฟรนไชส์ร้านกาแฟมานานละ
เพิ่งได้ลอง วันนี้เลยสมใจพอสมควร

ที่นี่มี 2 ชั้นครับ ชั้นล่างให้บริการอินเตอร์เน็ต ด้วย
เครื่อง iMac ขนาด 20 นิ้ว 2 เครื่อง และระบบ
Wireless Internet พร้อมสรรพ ใครจะใช่้ก็ซื้อ
ชั่วโมง ได้ที่เค้าเตอร์เลยครับ โดยรวมร้านนี้ ร้านสวย
กาแฟมีรสชาด บรรยากาศดี ดนตรีไพเราะ แหล่มครับ

ตอนที่มาเค้ามีเล่นดนตรี Acoustic เล่นอยู่ที่สวน
ด้วยครับเป็นกีต้าร์ กับทรัมเป็ต แปลกไปอีกแบบครับ

ผมต้องใช้ความพยายามอย่างมากครับกว่าจะได้ทาน
อาหารเมนูนี้ ไม่ใช่ลำบากเรื่องสถานที่หรืออะไรหรอก
แต่ว่าเค้าขายกันตอนเช้าครับ แล้วไอ้ผมเนี่ยมันตื่นเช้า
เป็นกะเค้าซะที่ไหนล่ะ งานนี้ต้องใช้บริการทั้ง
นาฬิกาปลุก ทั้งโทรศัพท์มือถือปลุกเลยทีเดียว

เป้าหมายของผมเช้านี้อยู่ที่ร้าน ไข่กระทะเลิศรสครับ
ร้านนี้ตั้งอยู่หัวมุมถนนโพศรี ตรงข้ามทุ่งศรีเมืองครับ

ไอ้ไข่กระทะที่ว่านี่จริงๆแล้วก็คือ ไข่ดาวร้อนๆโรยด้วย
หมูสับ หมูยอ กุนเชียง เวลาเสริฟ มาพร้อมขนมปัง
อบกรอบคล้ายฮอทดอก

สนนราคาของมื้อนี้ ไข่ 2 กาแฟร้อน 1 เย็น 1
ขนมปัง 2ทั้งหมด 70 บาทครับ

จากนั้นในช่วงบ่าย ผมนัดทานข้าวกับเพื่อนคนนึงครับ
ไม่เจอกันซัก หลายปี เธอกลับมาช่วยงานที่บ้านครับ
เนื่องจาก การงานที่รับผิดชอบอยู่ จึงทำให้การเข้า
กรุงเทพในแต่ละครั้ง กลายเป็นเรื่องใหญ่มาก
สำหรับเธอ พอผมโทรไปบอกว่า ตอนนี้ผมอยู่อุดร
น้ำเสียงเธอดูจะดีใจอยู่ไม่น้อย
ร้านที่เรานัดกันนี่ การเดินทาง เราจะขับรถโดยใช้ถนน
เลี่ยงมืองอุดร มุ่งหน้าไปจังหวัดหนองคาย วิ่งไปซัก
อึดใจ เราก็จะพบกับแยกหนองผือ
ที่นั่นเราจะพบร้านอาหารอยู่หัวมุมของแยกชื่อ
ร้านกาฬสินธ์ ร้านใหญ่พอดูเลยครับภายในร้าน จะมี
บึงขนาดใหญ่ ด้านนึงของบึง จะเป็นร้านกาแฟ
บรรยากาศค่อนข้างดี (ซึ่งหาได้ไม่ง่ายเลยในจังหวัดนี้:
ความเห็นส่วนตัว) ถัดไปเป็นตัวอาคารขนาดใหญ่
ภายในมีโต๊ะไว้คอยบริการ บริเวณที่เหลือ รอบบึง
จะเป็นศาลาเล็กๆ จัดเป็นซุ้ม ไว้รองรับ
กลุ่มลูกค้าที่ต้องการความเป็นส่วนตัว

ผมเลือกนั่งซุ้มที่ว่านี่ล่ะคัรบ
ในซุ้มจะมีเสื่อปูไว้ให้เรานั่ง เหยียดแข้งขาได้
สบายๆ ร้านขนาดใหญ่ ซุ้มที่นั่งก็ห่างไกลจากครัว
แล้ววิธีสั่งอาหารล่ะ ..ฮะฮ่าา ที่นี่เค้าใช้วิธีแบบบ้านๆ
เลยครับ “ตีเกราะเคาะไม้” แป๊บบเดียวก็มีพนักงาน
ขี่จักรยานมาคอยบริการให้ สะดวกมาก

มาดูที่อาหารกันบ้าง มาที่นี่เค้ามาทานกุ้งเผา กับพวก
อาหารทะเลกันครับ กุ้งใหญ่ ตัวขนาดกลางๆ ไม่ต่าง
อะไรกับที่หาทานได้ในกรุงเทพ แต่สดมาก
กัดไปแต่ละคำ สุดจะบรรยาย

ที่สั่งไปอีกก็มียำรวมมิตรครับ เมนูนี้เด็ดครับ น้ำยำ
กลมกล่อมมากๆ ไม่เผ็ดเกินไป ได้ทั้งเปรี้ยวหวาน
เค็มเผ็ด ครบทุกรสทีเด็ดอีกอย่างของจานนี้คือ
หอยแมลงภู่ครับ ผมไม่เคยทาน หอยแมลงภู่ที่ไหน
อร่อยเท่าที่นี่มาก่อน จริงๆนะ เค้าปรุงหอยมาอย่างไร
ไม่ทราบ แต่เนื้อหอยยังสีข่วๆอยู่เลย ไม่ใช่สีส้มๆ
อย่างที่เคยกิน แถมไม่มีกลิ่นคาวซักนิด (หรือเป็น
หอยดอง ??)ไม่รู้ล่ะ แต่อร่อยมากครับ
เมนูอื่นๆก็ปกติครับ
งานนี้นอกจากอาหารถูกปากแล้ว การได้พบเพื่อนที่
ไม่ได้พบกันมานานก็เป็นอีกสิ่งที่ประทับใจมากครับ

พูดถึงเธอซักหน่อย เพื่อนผมยังคงร่าเริ่ง น่ารัก
เหมือนเดิมครับ ออกจะติงต๊องเล็กๆ ตามสไตล์เธอล่ะ
ในครั้งนี้สิ่งที่เห็นถึง ความเปลี่ยนแปลงคือภาษาครับ
เดี๋ยวนี้ เธอพูดลาวได้คล่องมาก พูดไทยได้นิโหน่ย
และพูดภาษาอังกฤษไม่ได้เลยล่ะครับ ฮาาาา

ไปดีกว่า แล้วเจอกันโอกาสหน้า ลาล่ะเด้อ

หลังฝนวันนี้ อากาศดีไม่ร้อนมาก ผมเลยชวนแม่
ไปเดินซื้อของ และไปหาอะไรทานนอกบ้านซะหน่อย

หลังจากเดินซื้อของเรียบร้อย ราวๆ 5 โมง ผมแวะไป
เดินเล่น สูดอากาศสดชื่นๆ ที่สวนเบญจกิตติ ครับ
สวนนี้อยู่ข้างๆศูนย์สิริกิต์ ผมมาหายรอบแล้วล่ะครับ
สวนสวย ใจกลางเมือง บรรยากาศดีมากๆ
เล่าซะยาว เข้าประเด็นกันดีก่า เป้าหมายวันนี้ …
อยู่ที่ร้าน S&P ซอยสุขุมวิท 26 ครับ สาขานี้ตกแต่ง
ได้สวยดี มี 2 ชั้น ชั้นล่างชัดเป็นมุม เก้าอี้และโต๊ะเป็น
คล้ายชุดรับแขกเล็ก แบบโมเดิร์น ตามสมัยนิยม
เหมาะสำหรับนั่งทานกาแฟและของว่าง เพราะโต๊ะ
จะเตี้ยหน่อย สำหรับทานข้าวผมว่าชั้นบนเหมาะกว่า
เพราะเป็นโต๊ะเก้าอี้ความสูงปกติครับ

อาหารที่เลือกทานในวันนี้ มีข้าวผัดอเมริกัน

กุ้งทอดครีมสลัดผลไม้ เสริฟท์มาในกระทงเผือก
รสชาดดีที่กรอบแต่ไม่แข็ง เอาเป็นว่า แม่ผมอายุ
หกสิบกว่าๆ ทานได้สบายมากล่ะครับ

และแน่นอน เมนูสุดท้าย ข้าวแช่ชาววัง
เมนูที่ส่วนใหญ่หาทานได้เฉพาะหน้าร้อน (เท่านั้น?)

ผมได้ทานข้าวแช่ครั้งแรกเมื่อปีที่แล้ว สิ่งนึงที่ผม
ขอบมากคือ ตัวข้าวแช่เองครับ เป็นข้าวหอมมะลิ
ที่หุงแบบใดไม่ทราบ แต่ได้ข้าวเป็นเม็ดๆไม่เกาะกัน
เป็นก้อนหรือบาน แฉะ จนเละ แช่มาในน้ำลอยดอกมะลิ
เย็นๆ โรยน้ำแข็งมาเล็กน้อย ทานแล้วหอมมากครับ
ชื่นใจ …

ในชุดเสริฟมาพร้อมเครื่องเคียงครับมีหลายอย่างเลย
แล้วแต่สูตรของที่ไหน แต่ที่นี่ เค้าเสริฟมาพร้อมกับ
กะปิทอด หอมแดงทอด ผัดหัวไชโป้วแล้วก็มะเขือยาว
ยัดไส้หมูสับครับ
เวลาทานก็จะตักเอาเครื่องเคียงเข้าปากโดยตรง
แล้วตักข้าว + น้ำลอยดอกมะลิตามเข้าไป เพื่อไม่ให้
รสชาดของเครื่องเคียงลงไปปนกับกลิ่นหอมน้ำลอย
ดอกมะลิในชามข้าว

เรื่องรสชาดนี่ ด้วยความที่ไม่ใช่นักชิม “ลิ้นเทพ”
คงบอกไม่ได้ว่าดีหรือไม่ดียังไง ร้านไหนอร่อยกว่า
เอาเป็นว่า … ผมชอบครับ
ข้อควรระวังอย่างนึงที่อยากทักไว้ก่อนสำหรับท่านที่คิด
จะพาผู้ใหญ่ไปทาน คือมันเป็นข้าวแช่เย็น มากับ
เครื่องเคียงเป็นกับข้าวร้อนๆ อาจมีผลใกล้เคียงกับ
การนำข้าวออกมาจากตู้เย็นแล้วทานเลยโดยที่ไม่ได้อุ่น
อาจเกิดลมในกระเพาะ หรือสร้างความผิดปกติให้แก่
ระบบทางเดินอาหารของผู้สูงอายุบางท่านได้นะครับ
(เป็นความเห็นส่วนตัว ไม่มีข้อมูลทางการแพทย์มา
ยืนยันครับ)

บังเอิญช่วงนี้ S&P เค้ามีโปรโมชั่นครับ
ซื้อข้าวแช่ชาววัง จะมาพร้อมกับ ข้าวเหนียวมะม่วงด้วย
อร่อยกันใหญ่เลย ผมกะแม่

หน้าตางดงามมากครับ เมนูนี้มะม่วงน้ำดอกไม้ รสชาด
หอมหวานมาก มาพร้อมข้าวเหนียวมูล ไม่แข็งแต่ก็
ไม่นิ่ม กลางๆครับกำลังทานได้ ราดด้วยน้ำกระทิ ข้น
โรยด้วยถั่วเล็กน้อย ไม่รู้จะบรรยายรสชาดยังไง
ของแบบนี้ต้องลองเองครับ

เอาล่ะ มายั่วน้ำลายคนอื่นเสร็จ ไปดีกว่า
แล้วเจอกันใหม่ครับทุกท่าน

การเดินทางครั้งนี้ผมขับรถขึ้นไปจากกรุงเทพ
โดยใช้เส้นทางหมายเลข 2 จากกรุงเทพ ผ่าน
ปทุมธานี สระบุรี นครราชสีมา ขอนแก่น แล้ว
ไปสิ้นสุดการเดินทางที่ อุดรธานีครับ
ระยะทางเกือบ 600 กิโลเมตร

ผมเริ่มเดินทางตอนสายๆครับ ขับมาเรื่อยๆ
ไม่เร็วมากนัก เป้าหมายแรกของวันนี้คือ
ไปแวะพักกินข้าวเที่ยงริมเขื่อนลำตะคอง
พอใกล้จะถึงลำตะคอง เราจะเห็นข้างทาง
เริ่มมีร้านอาหารเรียงรายอยู่ล่ะครับ
ปัญหาของเราคือมีร้านมากเหลือเกิน
เลือกร้านไหนดีแต่ละร้านจะมีคนคอยโบกมือ
ให้เราเข้าใช้บริการด้วยท่าทางที่สุดจะบรรยาย
ขนาดเคยออกสะเก็ดข่าวมาแล้วคิดดู …
พวกใส่ชุดเสือโบกรถเข้าปั๊มยังอายล่ะครับ

เลือกมั่วๆซะงั้น ..
เข้ามาในร้าน .. บรรยากาศก็โล่งดีครับ
วิวเป็นแม่น้ำ แต่ด้วยความที่เป็นหน้าแล้ง น้ำ
เลยน้อยไปซักนิด เรื่องอาหารก็ธรรมดานะ
ผมว่า แต่ก็ไม่ขี้เหร่นะ โอเคอยู่ อาหารก็เร็วดี
สั่งไปแป๊บบเดียวก็มีพนักงานสาวสาย ..!!
มาเสิร์ฟให้ที่โต๊ะ

ใช้เวลาทานอาหารซักครู่ ก็ออกเดินทางต่อ
เป้าหมายข้างหน้า นมัสการ หลวงปู่โต
วัดสรพงษ์

ผมขับรถมาตามทาง จากร้านอาหารเมื่อครู่
เพียงชั่วอึดใจ ก็ได้เห็นวิหารขนาดใหญ่ทาง
ซ้ายมือ และป้ายบอก หลวงปู่โต เอาล่ะครับ
เรามาถึงแล้ว

ที่ทุกท่านเรียกว่าวัดสรพงษ์ หรือวัดหลวงปู่โต
เนี่ย จริงๆแล้วทราบทีหลังว่า ไม่ใช่วัดครับ
ที่นี่เป็นอุทยานมูลนิธิสมเด็จพุฒาจารย์
(โต พรหมรังสี) ที่สร้างโดยคุณสรพงษ์ ชาตรี
ด้วยเงินบริจาคล้วนๆ กว่า 300 ล้านบาทครับ
ที่นี่ถูกจัดวางตัวอาคารและภูมิทัศน์โดยรอบ
ไว้อย่างสวยงาม ตั้งแต่ทางเข้าเลยนะ
วันที่ผมไปเป็นวันอาทิตย์ครับ ลานจอดรถจึง
เต็มไปด้วยรถยนต์นั่งส่วนตัว และรถบัส
จอดรถเสร็จเราจะเจอกับโรงอาหาร ที่นี่แจก
ก๋วยเตี๋ยวฟรีครับ ว่ากันว่าอร่อย
ต่อด้วยร้านค้ากาแฟและขนม จากนั้นก็จะ
เข้าสู่ตัวอาคารรับรองส่วนหน้า
ที่นี่ เป็นที่สำหรับบริจาค/ทำบุญ ใส่บาตรพระ
วันเกิด เคาะระฆังเสิรมดวงชะตาต่างๆ ซึ่ง
ในบริเวณนี้เองที่ท่านจะได้พบกับ
สรพงษ์ ชาตรีและดวงเดือน จิไทสง
คอยต้อนรับท่านอยู่แทบทุกวันโดยเฉพาะ
วันเสาร์อาทิตย์

ถัดจากส่วนนี้จะมีทางเดินเข้าสู่วิหารด้านหลัง
ซึ่งเป็นที่ตั้งของรูปหล่อหลวงปู่โต ขนาดใหญ่
ตั้งอยู่ผู้คนจากทุกสารทิศ ต่างมากราบไหว้
บูชากัน ผมใช้เวลากราบไหว้ขอพรและชื่นชม
ที่นี้ไม่นานนัก ก่อนกลับแวะซื้อ
ชาเย็นหลวงพ่อดื่มแก้ร้อนซะหน่อย จากนั้น
ก็เริ่มเดินทางต่อไป เป้าหมายต่อไป คือ
อีกราว 350 กม.ข้างหน้า จังหวัดอุดรธานี

.

ผมทำธุรกิจ Work @ Home ครับ

ผมหมายถึง ทำงานที่บ้านครับ ไม่ได้พยายาม

ชักชวนให้ทุกท่านทำอาชีพเสริมให้เป็นอาชีพหลัก

แต่ประการใด

งานนึงของผมคือประกอบวิชาชีพอิสระ (Freelance)

ครับ หลายคนอาจมองว่า ทำงานที่บ้าน ดีจัง

ไม่ต้องเดินทาง  ดีจังไม่ต้องเป็นลูกน้องใคร

จะทำงานเมื่อไหร่ก็ได้

และอีกมากมาย … ทั้งหลายที่กล่าวกันมา …จริงครับ

หากแต่เป็นความจริงแค่เพียงส่วนนึงครับ

ฟรีแล๊นซ์แทบทุกคน ต้องทำงานในด้านต่างๆครับ

ด้านงานเอกสาร ด้านการเจรจาต่อรอง

การประชุม ประสานงาน เจรจา  สารพัด

แล้วกระบวนการทั้งหมด ก็ถูกรวบรวม

แล้วกลับมา Work @ Home ซึ่งส่วนใหญ่

จะกินเวลาล่วงเลยไปในวันรุ่งขึ้น

จากที่เคยถูกกดดันจากเจ้านายเพียงคนเดียว ก็

กลายเป็นต้อง Support ลูกค้าแต่ละคน

ในแต่ละงานแทน

เรื่องเวลาทำงานเป็นอีกเรื่องที่ทุกคนคิดว่าเป็น

เรื่องสบาย ทำงานเมื่อไหร่ก็ได้ แต่เอาเข้าจริง

ตั้งแต่เป็นฟรีแลนซ์มา

ช่วงเวลาที่บอกว่า “ทำงานเมือ่ไหรก็ได้” ก็คือ

ช่วงที่ ไม่ค่อยมีงาน ครับ ถ้าเป็นสภาวะมีงาน

ตามปกติแล้ว   ไม่มีทาง !!

เวลาทำงานของฟรีแลนซ์ มักถูกกำหนดมาจาก

ลูกค้าครับ ตราบใดที่ยังคิดว่า

คุณภาพ(ค่อนข้าง)ดี ด่วนได้ ราคาไม่แพง

 ซะงั้น …  :)

สำหรับผม การทำงานที่บ้าน เวิร์ค และไม่เวิร์คครับ

ที่เวิร์ค คือไม่ต้องเดินทาง สาธารณูปโภคครบครัน

แล้วที่ไม่เวิร์คล่ะ …

บรรยากาศในการทำงานครับ การทำงานที่บ้าน

มันพาลจะหลับตลอดเวลา Feeling ในการทำงาน

มันไม่ค่อยจะมีเท่าไหร่ อีกอย่างนึง การทำงานเพียง

ลำพัง ใช้ชีวิตอยู่ในโลกไซเบอร์ พูดคุยผ่านการแชต

และโพสผ่านกระทู้ต่างๆ คงให้ความรู้สึกได้ไม่เท่า

การถกเถียงกัน การแลกเปลี่ยนความเห็นกับคนอื่น

 มุมมองต่อสังคมในเชิงการมีส่วนร่วมก็ลดลง

ประสบการณ์ในการเรียนรู้และมีส่วรร่วมกับคนอื่นๆ

จะน้อยมาก ดังนั้นเมื่อมีเวลาว่างหรือในยามที่

คิดงานไม่ออก ผมจะออกไป ข้างนอก ไปในที่ต่างๆ

ไปเปิดมุมมองใหม่ๆ นัดพบเพื่อนๆ หรือไปหยุดนิ่งๆ

มองดูผู้คน และสังเกตสิ่งต่างๆรอบตัว

เพราะการมองดูเหล่านั้น เปรียบเสมือนการฝาก “ของ”

เข้าธนาคารไอเดียของตัวคุณเอง

แม้เป็นแค่เพียวเวลาสั้นๆ แต่มันก็เพียงพอแล้วสำหรับ

การกลับไปสู่ธุรกิจ Work @ Home

อย่างมีประสิทธิภาพ

เล่าเรื่องต่างๆในอีกด้านของฟรีแล๊นซ์มามาก

หลายคนคงมีคำถามว่า แล้วทำไมผมถึงเป็นฟรีแล๊นซ์

มาได้ตั้งหลายปี สำหรับผมแล้วคงตอบได้เพียงว่า

“พอกินและพอใจครับ”

แล้วพบกัน