Crazy Blah Blah

Let's Talkin Silly, Crazy and Blah Blah Blah … ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||| ///////////////////////////////////////

อายครู … ไม่อายครู

ทุกอย่างที่ผมกำลังจะเขียนเริ่มต้นจากคำครูในบ่ายวันนึง ของชีวิตในวัยมัธยมต้น …

คำของครูท่านนี้ครับ


อาจารย์วัชรา โพธิ์ชาธาร
โรงเรียนราชวินิตบางแก้ว

ตอนนั้น ท้ายชั่วโมงสอน. ครูเรียกพบแล้วก็ชวนผมให้ทำงานให้ครู คอยดูแลเพื่อนๆ คอยเป็นตัวกลาง ประสานงานกันระหว่างสิ่งที่ครูอยากได้ กับสิ่งที่เราและเพื่อนต้องทำ. ในตำแหน่งหัวหน้าห้อง

ตอนนั้น ผมถามว่าทำไมถึงเป็นผมล่ะ ?
ครูมองหน้า แล้วบอกผมว่า

เธอเป็นเด็กดีที่สุดของกลุ่มที่แย่ที่สุดของห้อง
ซึ่งผมคิดมาตลอดว่ามันเป็นคำชม หุหุ
ตอนนั้นปฏิเสธไป เพราะคิดว่าเราคงทำงานอะไร แบบนั้นไม่ได้ คิดวิตกล่วงหน้า ว่าถ้าครูสั่งอะไรมาแล้วเราทำไม่ได้ เราจะรู้สึกผิด และ…อายครู

เรื่องนี้จบลงยังไงไม่รู้ ผมจำไม่ได้ละ
น่าจะเป็นหัวหน้าห้องให้เทอมนึงมั้ง

อยู่ๆวันนี้ ก็นึกถึงประโยคนี้อีก
แล้วก็เลยคิดต่อว่า ชีวิตเราเป็นยังไง. ในมุมการมีชีวิตแบบที่ครูว่า

คิดแล้วก็อมยิ้มครับ

เราโชคดีจัง เพราะการที่เราเป็นแบบนี้
จะแย่ก็ไม่ชัด จะดีทุกเรื่องก็ไม่ใช่
เท่ากับว่าเราก็มีประสบการณ์ได้กับทุกกลุ่ม
และไม่ใช่แค่ตอนเรียนมัธยมด้วยนะ

ไม่ว่าจะช่วงชีวิตตอนไหน
จะวัยทำงานหรือมหาวิทยาลัย ผมก็มีเพื่อนหลายกลุ่ม  และถ้ามีโอกาส ต้องเสนอหน้า

ไปเรียนรู้การใช้ชีวิต ทั้งด้านสว่าง ทั้งดาร์คไซด์เสมอ
ถ้ามันไม่ขัดกับหลักการในใจ

เมื่อการที่คนเรามองโลกจะเป็นไป+ตีความตามสิ่งที่ชีวิตเราเห็น
สิ่งที่ได้ตามมา จากชีวิตที่เป็น คือการขยายมุมมองเห็นสังคมเล็กๆนั้นๆในหลายมุม ทำให้เข้าใจ และเข้าถึงเรื่องนั้นๆ ได้ในหลากหลายประเด็น

เราโชคดีจัง ที่มีครูสะท้อนประโยคนี้ให้ ทำให้เราเห็นรูปแบบชีวิตที่เป็นไปตั้งแต่ยังเด็ก

พอวันนึงที่มีโอกาสมาเป็นคนถ่ายทอดความรู้จึงพยามนำเอามุมมองโลกแบบที่มองอยู่ มารวมกับวิชาออกแบบ วิชาโค้ช วิชาการพูดที่มี มาใช้ถ่ายทอดท่ามกลางความหลากหลายของผู้เรียนที่มีได้อย่างทั่วถึง

สองปีที่ผ่านมา ดูเหมือนจะเป็นการซ้อมใหญ่

เป็นการเรียนรู้ ฝึกฝน เพิ่มเติมทุกด้านที่ต้องใช้ในการสอนคน ทั้งเรื่องความแตกต่างที่แต่ละคนใช้ในการรับรู้ ไปจนถึงคนแต่ละประเภทเราควรสอนยังไง พูดแบบไหน เข้าตาเข้าหูเข้าใจ คนฟัง โดยความมุ่งหวังตั้งใจจะถ่ายทอดความรู้ให้ครอบคลุมทุกกลุ่มเป้าหมาย จนนาทีนี้แนวทาง ค่อนข้างชัด ว่าสไตล์การสอนแบบไหนสำหรับเราที่เรียกว่าใช่ สอนแบบไหนที่ไม่ไหว

ถึงตอนนี้อาจจะยังไม่ถึงกับดีนัก ในทุกคลาสที่สอนไป
แต่อย่างน้อยๆ ก็อยากให้ครู
ในทุกๆวิชาชีวิตของผมได้ภูมิใจ ว่าวันนี้
ผมมั่นใจว่าผมทำได้ … ไม่อายครู

ขอบคุณครับคุณครู

16 มกราคม 2559

  

No comments yet»

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: